تبعيد شده بودند و بردن نام ايشان جرم بود- در آنجا (مدرسه خان) طلاب ياد و نام امام را گرامى داشته و براى پيروزى و توفيق آرمانهاى وى دعا نموده و شعار مى‌دادند و صلوات مى‌فرستادند.[١]

حجت الاسلام و المسلمين آقاى ناطق نورى در اين زمينه مى‌گويد:

«ايشان در دوران انقلاب از چهره‌ها و از جمله فقها و آياتى بودند كه همواره از امام عاليقدر به عنوان رهبرى انقلاب و مقام امامت ياد مى‌كردند و همراه و همگان با امام در دوران مبارزه و انقلاب بودند و اعلاميه‌هاى باقيمانده از آن عالم بزرگوار شاهد بر اين مدعاست».

آيت اللّه فقيد از اولين كسانى بود كه دولت منتخب امام را تأييد كردند و در تمام مواقف انقلاب، مردم را به پشتيبانى از آرمانهاى حضرت امام (ره) فراخواندند.

ايشان هماره از رهبر كبير انقلاب به عنوان «امام المسلمين» ياد مى‌فرمودند و پيروى از دستورات امام راحل را بر همگان واجب مى‌دانستند و مى‌فرمودند: «نظر من در مسائل جارى كشور همان است كه امام مى‌گويند».

پس از رحلت حضرت امام و انتخاب رهبر معظم انقلاب اسلامى حضرت آيت اللّه خامنه‌اى (مد ظله العالى) به زعامت و رهبرى، نامه‌اى از جانب ايشان به معظم له ارسال شد كه در بخشى از آن آمده بود:

«... انتخاب شايسته حضرتعالى كه فردى دانشمند و اسلام‌شناس و صاحب درايت هستيد از جانب مجلس خبرگان، مايه اميدوارى و تسكين است. و به لسانى رهبرى حضرتعالى از ناحيه حضرت آيت اللّه العظمى امام المسلمين آقاى خمينى است- ولو به توسط مجلس خبرگان است- به علت آنكه: «ما بالعرض ينتهى الى ما بالذات» و «كل الى ذلك الجمال يشير ...».

[١]. مجله ياد، ش ٢٩ و ٣٠، ص ١٩٦.