فرونشستن اين حركت مردمى بود كه خود شخصا به فشارها، اهانتها، سفاكيها و هتاكيهاى رژيم ضد انسانى عراق مبتلا گشت. شب هنگام ايشان را از نجف به بغداد برده و مدتها تحت نظر نگهداشته و سرانجام به كوفه تبعيد كردند و در يك كلام به ساحت مقدس مرجعيت، اهانتهاى بسيار روا داشتند ولى او در مقابل اين همه مصيبت صبر نموده و در پايان با دلى پردرد به اجداد طاهرينش پيوست.

تقيد به زيارت‌

حضرت آيت اللّه به زيارت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بسيار علاقه داشته و هر روز پيش از شروع درس به حرم مطهر رفته و پس از زيارت و عرض سلام براى تدريس به مسجد خضراء تشريف مى‌آورد. در ايام زيارتى مخصوص امام حسين عليه السّلام به كربلا رفته و آن حضرت را زيارت مى‌كرد و به همين منظور خانه‌اى هم در كربلا اجاره كرده بودند.

حضرت آقاى سيد جلال الدين فقيه ايمانى مى‌گويد:

«زمانى يكى از تجار تهرانى پولى نذر ايشان كرده و به نجف فرستاد.

مرجع فقيد با آن پول وسيله نقليه‌اى اجاره كرده بود كه با استفاده از آن هر شب جمعه، همراه با چند نفر از علما و فضلا، به كربلا رفته و پس از انجام زيارت، صبح جمعه به نجف بازمى‌گشتند. در طول مسير رفت و برگشت و مدتى كه در كربلا بودند به بحث علمى اشتغال داشتند».

تجليل از مراجع معاصر

معظم له براى مراجع تقليد احترام خاصى قائل بود و از آنان تجليل مى‌نمود.

گويند وقتى چشمان مرحوم آيت اللّه سيد عبد الهادى شيرازى رو به ضعف نهاده و سرانجام نابينا شد، ايشان فرموده بود:

«افسوس كه چشم نجف نابينا شد».