فراگرفتم و در مدرسه سپهسالار سكنى داشتم. اين مدرسه بسيار نامنظم بود. پس از مدتى مرحوم مدرس عهده‌دار مديريت آنجا شد، ايشان تمام آقازاده‌هايى را كه اهل كار و تدريس نبودند از مدرسه اخراج كرده و امتحانات سختى را براى ورود به مدرسه قرار داد. وقتى به من برخورد، گفت: چه درسى مى‌خوانى؟ گفتم: فلسفه، اسفار مى‌خوانم. تعجب كرد و پرسيد: با اين سن اسفار مى‌خوانى؟ گفتم: عند الامتحان معلوم مى‌شود. از من امتحان گرفت و من خيلى خوب از عهده امتحان برآمدم. از آن به بعد مورد توجه مرحوم مدرس قرار گرفتم و ايشان حجره مناسبى به من داد كه به تنهايى از آن استفاده مى‌كردم، ماهى پنج تومان هم براى من مقررى قرار داد، به خادم مدرسه هم گفته بود كه در شستن لباسها و تهيه غذا به من كمك كند.

آنقدر خوشحال شده بودم كه آن شب از فرط خوشحالى خوابم نبرد، مجدانه مشغول تحصيل بودم. درس فلسفه، رسائل، مكاسب و مقدارى از درس خارج را در تهران فراگرفتم».

از اساتيد ايشان در تهران مى‌توان از مرحوم آيت اللّه حاج سيد محمّد تنكابنى و مرحوم علامه ميرزا يد اللّه نظرپاك و مرحوم علامه ميرزا طاهر تنكابنى و آقا شيخ محمّد على لواسانى و مرحوم آيت اللّه حاج ميرزا ابو الحسن شعرانى را نام برد.

پس از پشت سر نهادن سطوح عاليه، براى شركت در مجلس درس آيت اللّه حائرى- كه آوازه تدريس ايشان در حوزه‌هاى علميه شيعه طنين‌افكن شده بود- به سال ١٣٤٥ ه. ق و در سن ٢٢ سالگى به حوزه علميه قم آمد و در درس فقه و اصول آيت اللّه مؤسس و همزمان در درس حضرات آيات: حجت كوه‌كمرى، شاه‌آبادى و حاج شيخ محمّد على قمى حاضر گرديد و در مدت شش سال توقف در قم از محضر آنان بهره‌ها برگرفت.

در سال ١٣٥١ ه. ق، پس از اخذ اجازه اجتهاد از دو استاد بزرگوارش: آيت اللّه حائرى و آيت اللّه حجت، براى بهره‌ورى از محفل پررونق بزرگان حوزه علميه نجف و جستجو از آراء و مبانى اصول نجف راهى آن ديار شد و پس از زيارت مرقد