در اين ميان نقش مرحوم محقق نائينى و محقق اصفهانى برجسته‌تر و قابل توجه است. پرورش روح اجتهاد و تكوين شخصيت فقهى ايشان مرهون درس اين دو بزرگوار بوده و بيشترين بهره‌ها را از جلسات درس آن دو برده است.

آيت اللّه خوئى خود در اين زمينه چنين فرموده‌اند:

«از درس فقه و اصول اين دو بيشترين استفاده‌ها را نمودم و در محضر هريك از ايشان دوره‌اى كامل از علم اصول و برخى از كتابهاى فقه را تلمذ كردم و در آن هنگام، درس هريك از ايشان را بر جمعى از حاضرين تقرير مى‌كردم.

مرحوم آيت اللّه نائينى (قده) آخرين استادى بود كه هماره ملازم او بودم و لحظه‌اى از وى جدا نمى‌شدم».[٥]

[١] انصارى قمى، ناصر الدين، اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير، ٢جلد، دليل ما - قم، چاپ: دوم، ١٣٨٧.

[٢]. خويى، البيان، ص ٦٨( پانوشت).

[٣]. به اعتقاد مرحوم آيت اللّه خويى ايشان از تسلط خاصى بر تدريس كتب فلسفى بهره‌مند بود و حتى بهتر از محقق اصفهانى اسفار و ديگر كتابهاى فلسفى را تدريس مى‌كرده است.

[٤]. مجله حوزه، شماره ٣٠، مصاحبه با استاد آيت اللّه حسينى همدانى، شايان ذكر است كه در اين مقاله از مصاحبه آيت اللّه همدانى بسيار استفاده شده است.

[٥]. خويى، معجم رجال الحديث، ج ٢٢، ص ١٨.