روز اول ماه بعد، به سراغ نان به كاروان‌سراى دالان دراز رفتم. مادرم نان فرستاده بود. نان را گرفتم و با خود گفتم: مدتى است نان خالى خورده‌ام، قاتق نداشتم بروم سكه را بردارم و با آن خورش تهيه كنم. وقتى به آن محل رسيدم، از سكه يك ريالى خبرى نبود».[١]

مهاجرت به نجف‌

معظم له، پس از پنج سال اقامت در تهران، در سال ١٣١٨ ه. ق راهى نجف شد.

در درس‌هاى فقهاى نامى نجف شركت جست و تقريرات درس آنان را نگاشت.

استادان ايشان عبارتند از آيات عظام:

١. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى (د. ١٣٢٩ ه. ق)، صاحب حاشيه بر رسائل، كفاية الاصول و شرح تبصرة

٢. حاج آقا رضا همدانى (د. ١٣٢٢ ه. ق)، صاحب مصباح الفقيه و حاشية المكاسب‌

٣. سيد محمّد كاظم طباطبايى يزدى (د. ١٣٣٧ ه. ق)، صاحب منجزات المريض، صلاة الاحتياط و العروة الوثقى‌

٤. شيخ هادى بن محمّد امين تهرانى (د. ١٣٢١ ه. ق)، صاحب محجة العلماء، تفسير آية النور و ودائع النبوة

او در اين ميان، بيشتر دلبسته آخوند خراسانى بود. از اين رو، وى بيشترين استفاده را از محضر شريف آخوند برد و تقريرات درس اصول وى، قطع و ظن، برائت و استصحاب را به گونه زيبايى نگاشت.[٢]

[١]. صحفى، داستان‌هاى جالب، ص ٤١- ٤٣.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٣٦٩.