آيت اللّه بروجردى، دو بار به ديدن ايشان تشريف آوردند و هر دو بار هم، به بحث علمى و فقهى پرداختند. ايشان پس از آگاهى از توان والاى علمى آيت اللّه شيرازى، تقاضاى ماندن در حوزه علميه قم را از ايشان نمود، كه معظم له نجف را ترجيح داد.

آيت اللّه سيد رضى شيرازى مى‌گويد:

«ايشان در سفرى كه به ايران داشتند، به قم مشرف شدند. من هم در خدمتشان بودم. بزرگان قم و حوزه از ايشان تجليل فراوان كردند، دو جلسه بحث ايشان را با آيت اللّه بروجردى، شاهد بوديم، بحث طولانى و عميق بود. بحث اول در مسئله‌اى از مسائل وقف و بحث دوم در تنجيس متنجس بود. هر دو بار طرح مسئله از ناحيه آيت اللّه بروجردى رحمه اللّه بود».[١]

استاد آيت اللّه مكارم شيرازى درباره ايشان مى‌گويد:

«در وقت ورود ايشان، با گروهى از طلاب و فضلا، به ديدار ايشان رفتيم و سر بحث را با معظم له در باب استصحاب تعليقى بازكرديم. ايشان نظريه خود را توضيح و به پرسشها و اشكالات حاضران هم با كمال متانت و بزرگوارى پاسخ داد و زمانى كه برخى از حضار از قبول آن سر باززدند و اشكال كردند، ايشان با كمال ادب فرمود: من آنچه در توان داشتم از نظريه خود دفاع كردم و مطلب ديگرى به نظرم نمى‌رسد. كنايه از آنكه انتقادات شما وارد نيست و مؤدبانه بحث را به اتمام رسانيدند».

آيت اللّه حاج شيخ كاظم شيرازى در قم چند روزى توقف نمود و پس از آن، به تهران رفت و در منزل آيت اللّه حاج سيد على رضوى قمى وارد شد. در تهران از سوى علما، دولت و ملت، تجليل و تكريم شد. پس از چند روزى، وى به مشهد مقدس حركت كرد و در آنجا هم معززا وارد شد و پس از مدّتى به نجف بازگشت.

[١]. شيرازى، مجله حوزه، شماره ٥٠، ٢٨.