در غم فقدان وى، مجالس يادبود متعددى برگزار گرديد و شعراى قم چكامه‌هايى در سوگ وى سرودند. از جمله آنان، اديب نامى قم، مرحوم حجت الاسلام و المسلمين حاج شيخ محمّد على انصارى بود كه چنين سرود:

باز از كجگردى گردون پير		بوم غم بر بام دل شد جاى‌گير
در كمند مرگ مردى فتاد		كه بُد اندر بين اقران كم‌نظير
دست صيّاد اجل دامى نهاد		وندر آن سيمرغ دانش شد اسير
عالمى عامل، پناه و پشت شرع‌		حامى احكام دين، حق را نصير
زاهد و پرهيزگار و نيك‌خو		در اصول و فقه، نقادى بصير
هم احاديث نبوت را سند		هم روايات ولايت را خبير
دل ز فكر ثاقب وى مستنار		جان ز رأى روشن او مستنير
پادشاه كشور فضل و كمال‌		شهر دانش را بُد او مير و امير
جاى چون در عرش منبر مى‌گزيد		خلق را بُد هم بشير و هم نذير
اهل اسلام از وجودش سودها		برده و ديده از او خير كثير
حجت دين آيت اللّه زمان‌		آن محمّد نام و در كنيت كبير
چون حريم كعبه گرديدش مطاف‌		ميهمان گرديد بر حىّ قدير
آتش شوق از درونش شعله زد		روى جانان ديد و از جان گشت سير
در وطن يك سال شد بيمار عشق‌		تن ز هجران شد چو نى، رخ چون ضرير
مرغ روح پاكش از تن ناگهان‌		شد به اوج گنبد چرخ اثير
زين مصيبت شد عيان در سدّ دين‌		رخنه‌اى بس سخت و جبران‌ناپذير
شاخ غم از فرقتش آمد جوان‌		سرو صبر از محنتش خم گشت و پير