انس يكباره بر ذهنم هجوم آورد ... ايشان را به مسجد منتقل كردند ... پزشك قانونى آمد و رحلت ايشان را تأييد كرد. بعد جنازه ايشان را به طرف منزل حركت دادند. يادم به اين موضوع افتاد كه ايشان مرتب بالاى منبر، شهادت در راه خدا را طلب مى‌كردند و سرانجام هم خداوند منّان دعاى ايشان را به هدف اجابت رساند».[١]

نحوه شهادت چنين بود كه‌[٢] صبحدم چهارشنبه هفتم ربيع الثانى ١٣٩٦ ه. ق هنگامى كه براى اداى فريضه صبح از خانه خارج مى‌شد، گروهى وى را ربودند و در ميانه راه وى را خفه و جنازه‌اش را در راه درچه پياز در زير پل يكى از رودها پنهان كردند. پيش از طلوع آفتاب رهگذران متوجه شدند و خبر به شهر رسيد. انبوه مردم به صورت دسته‌هاى عزادار به محل وقوع فاجعه حركت كردند و پيكر پاكش را با كمال احترام بر سر دوش به شهر آوردند- كه طى اين مسير ١٧ كيلومترى، ٦ ساعت به طول انجاميد- و در روز پنجشنبه با تشييعى باشكوه در تخت فولاد در اراضى لسان الارض گلستان شهداى كنونى دفن كردند. حركت جمعيت چند صد هزار نفرى متشكل از علماى اصفهان، قم، تهران و مشهد و مردم عزادار شهرهاى مختلف استان اصفهان و شهرهاى قم، كاشان، اراك، شهركرد و يزد در حال نوحه‌سرايى و گريه و زارى و شركت غير مسلمانان از ارامنه و يهوديان چنان شورى ايجاد كرده بود كه تا آن زمان مانندش ديده نشده بود. تمام مغازه‌هاى اصفهان تا يك هفته و درسهاى حوزه علميه قم به مدت ٣ روز و بازار قم يك روز تعطيل و پرچمهاى سياه در هر كوى و برزن نصب شد و مجالس سوكوارى او تا بيش از ٤٠ روز در استان اصفهان و ديگر شهرهاى ايران ادامه يافت و محافل يادبود وى از سوى مراجع عالى‌قدر تقليد در قم، تهران، مشهد و نجف اشرف برگزار شد. ادبا

[١]. يادنامه آيت اللّه حاج سيد اسماعيل هاشمى، ٢٩- ٣٠.

[٢]. مهدوى، تحفة الابرار، ج ٢، صص ٥٢٤- ٥٢٥؛ محمّدى رى‌شهرى، خاطرات سياسى، صص ١٦٤- ١٦٦( گزارش ساواك در ارتباط با قتل مرحوم شمس‌آبادى)؛ رازى گنجينه دانشمندان، ج ٨، صص ١٨٨- ١٨٩.