خداوند بزرگ در كتاب جاودانه‌اش مى‌فرمايد: خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ‌[١] مرجع بزرگوار ما اين سروش آسمانى را به گوش جان شنوده و عفو و بخشش و سماحت و بزرگوارى در رفتار وى كاملا مشهود بود.

در طول زندگانى خويش با بدخواهان و حسودان و مخالفان زيادى مواجه شده، و با وجود اينكه آنان بر عليه ايشان سخن گفتند و حركاتى انجام دادند، اما آيت اللّه فقيد با آنان به بزرگى و متانت رفتار نموده و از سر تقصيرات و اشتباهات آنان درمى‌گذشت و حتى وقتى كه با آنان مواجه مى‌شد، بذل توجهى نيز به حال آنان مى‌نمود.

بهره‌ورى از وقت‌

امير مؤمنان فرموده: اذا امكنك الفرصة فانتهزها فان اضاعة الفرصة غصة[٢] آيت اللّه فقيد به اين دستور حضرت كاملا عمل كرده و از فرصتها و ساعات زندگى خود استفاده كرده و از كمترين اوقات، بيشترين بهره‌ها را مى‌برد.

ايشان اوقات شبانه روز خود را به تدريس، مطالعه، عبادت و تهجد، قرائت قرآن، جواب استفتائات، ملاقات با مردم، تأليف، نماز جماعت و زيارات مى‌گذرانيد.

جناب آقاى شيخ ابراهيم نصيراوى گويد:

«ايشان تا نيمه‌هاى شب بيدار مانده مشغول مطالعه بودند، سپس كمى خوابيده و پس از آن (يكساعت و نيم) به اذان صبح بيدار شده و به تهجد و قرائت قرآن و عبادت مى‌پرداخت.

[١]. اعراف، آيه ١٩٩.

[٢]. آمدى، غرر الحكم، ج ١، ص ٣٢١، ح ١٥٠.