«الياس: خال المحقق ملا احمد اردبيلى (م: ٩٩٣) حكى عنه الملا احمد في زبدة البيان ص ٣٧ [ص ٦٧ چاپ بهبودى‌] في بحث القبلة عقيدته فى الجدى و القطب و وصفه بانّه لا نظير له اليوم في هذا العلم يعنى علم الفلك و الرياضى».

در تاريخ اردبيل و دانشمندان ج ١/ ١٢٤ و ١٢٥ به نقل از نزهة النواظر و بهجة المسامع ج ٤/ ٤٣ آمده:

«شيخ الياس بن ابيه، فاضل و دانشمند معروف، در جميع علوم به وى مراجعه مى‌نمودند، مخصوصا در علم هيئت و هندسه و ساير فنون رياضيات سرآمد عصر خويش بوده، همايون شاه تيمورى از وى دعوت نموده و وى دعوت او را پذيرفته از سفر عراق به كابل رفته و در آنجا ملاقات نموده‌اند، همايون شاه مقدم او را غنيمت شمرده جوايز و هداياى زيادى به وى عطا نموده از آن جمله قسمتى از اراضى حاصلخيز را از نواحى موهان از شهرهاى «اوده» كه شامل دهات متعدد بوده به وى واگذار كرده و از مقرّبين خويش گردانيده.

درّة التاج علامه قطب الدين رازى به وى قرائت نموده، مورد رشك علماى محل واقع شده، از آن جمله «اويس گواليرى» در وقت مباحثه و مناظره با خواندن عبارات دروغ و بى‌حقيقت از كتب ديگران با اينكه در نقل احاديث موثق نبوده و در مقابل الياس عبارات زيادى خوانده و نسبتش را به عبارات علما داده و گفته كه قول فلان و فلان ناقض كلمات شماست و هكذا ....

از خود تلفيقات بافته ولى اردبيلى به حيله وى آگاه نشده مفحم و منفعل گرديده به سوى علاقه خود كه در موهان داشته رفته، سپس جميع ما يملك خود را از ملك و عروض ترك نموده به كجرات رهسپار و از آنجا عازم مكّه شده و به عراق برگشته و از آنجا به اردبيل آمده‌