الف. تواضع: آيت اللّه خوانسارى در فروتنى بى‌بديل بود. وى در مجالس عمومى تكيه نمى‌زد، جلوى پاى واردين بلند مى‌شد و تا در منزل همه را بدرقه مى‌كرد. گاه خود ايشان در خانه را باز مى‌كرد، و از واردين پذيرايى مى‌نمود. وى ماشين شخصى نداشت و مسير منزل تا مسجد را هميشه با پاى پياده مى‌پيمود، و از مظاهر تعين و تشخص پرهيز مى‌كرد. يكى از فضلاى حوزه نقل مى‌كرد:

«اوايلى كه حضرت امام در تهران به حالت تبعيد به سر مى‌برد و ساواك نسبت به ملاقات ايشان سخت‌گيرى مى‌كرد ...، يك روز صبح زود عازم ديدار امام شدم. موقعى كه به نزديك اقامتگاه امام رسيدم، ديدم افرادى كه منتظر ملاقات امام هستند به صف ايستاده و به نوبت به محضر ايشان مى‌رسيدند. و با كمال تعجب ديدم كه مرحوم آيت اللّه خوانسارى هم جزء همين افراد به صف ايستاده، و منتظر نوبت ملاقات با امام است».[١]

هميشه، معظم له دعوتها را اجابت مى‌كرد، و به حضور در مجالس ختم، روضه‌ها، ديد و بازديدها، عيادت بيماران و نمازهاى ميت مقيد بود.

ب: نظم در زندگى: آيت اللّه خوانسارى بر اوقات خويش مراقبت داشت، در زندگى‌اش بسيار دقيق و منظم بود و هر كارش ساعتى خاص خود را داشت. ايشان سر ساعت بدون لحظه‌اى تأخير درس را آغاز مى‌كردند. آيت اللّه طاهر شمس مى‌فرمود:

«زمانى نزد مرحوم آقاى خوانسارى به تنهايى درس مى‌خواندم. روزى در حدود ٥ دقيقه دير به مجلس درس آقا رسيدم، اما ديدم كه ايشان مشغول صحبتهاى متفرقه شدند و از هر درى سخن مى‌گويند. پس از مدتى به ايشان عرض كردم: آقا! درس را شروع نمى‌فرماييد؟

[١]. مجله نور علم، سال ١٣٦٣، شماره ٨، ص ١٤.