حضرت آيت اللّه العظمى گلپايگانى با رهبر كبير انقلاب قدس سرهما از ديرباز ارتباطى صميمى و بسيار نزديك داشته‌اند. سابقه اين روابط به هفتاد سال پيش و محفل درسى استاد بزرگوارشان مرحوم آيت اللّه العظمى حائرى مى‌رسد.

آيت اللّه گلپايگانى در آغاز سال ١٣٣٦ ق بود كه به اراك هجرت گزيده و به درس مرحوم آيت اللّه حائرى حاضر شد، و در اواخر سال ١٣٣٩ ق- حدود چهارده سال بعد- بود كه جوانى با سيماى جذاب و استعدادى وافر به مجلس درس مرحوم حائرى اضافه شد، و او كسى به جز امام راحل نبود.

از اينجا بود كه اين دو بزرگوار با يكديگر آشنا شده و اين آشنايى به صميميت و يكرنگى مبدل شده و پس از هجرت مرحوم حائرى به قم در ١٣٤٠ ق ادامه يافته و در زمان مرحوم آيت اللّه العظمى بروجردى‌[٢] هر دو با هم- و در كنار هم- به شور و مشورت در امور حوزه و رايزنى در امور مهم پرداخته، تا آنگاه كه آيت اللّه بروجردى بدرود حيات گفت.

با وفات مرحوم آقاى بروجردى و شروع توطئه‌هاى گوناگون رژيم ستمشاهى براى محو مظاهر اسلامى اين هر دو در كنار هم براى ستيز با اين برنامه ننگين بپا خاستند و جلسات مشورتى بسيار تشكيل دادند.

پس از تبعيد امام خمينى به تركيه، مرجع عاليقدر بدون درنگ فرزند برومندش‌

[١]. اين كتاب با نام« مسائل نماز خوف و مطارده و احكام جبهه» به چاپ رسيده است.

[٢]. اكنون نامه‌اى در دست است كه خطاب به مرحوم آيت اللّه بروجردى پيرامون بعضى از اوضاع سياسى نگاشته شده و اين هر دو آنرا امضا نموده‌اند.