مردم ايران و پاكستان و لبنان و مسلمانان كشورهاى ديگر، همه اهانت و جسارت به ساحت مقدس حوزه علميه نجف و مرجعيت عظماى شيعه را محكوم كردند و خواهان آزادى و رفع حصر از مرجع فقيد شدند.

اما جنايتكارى مانند صدام به جاى آنكه در مقام عذرخواهى برآيد و ايشان را محترمانه به حوزه علميه نجف برگرداند، به كوفه تبعيد نمود در آنجا تحت نظر قرار داد و در ملاقات مردم با وى سختگيرى نمود. تا سرانجام آن مرجع بزرگ با دلى غمگين و قلبى اندوهگين به ديدار پروردگارش شتافت.

هيئت استفتاء

اصحاب جلسه فتواى مرجع فقيد عبارت بودند از حضرات آيات:

١. حاج شيخ صدرا بادكوبه‌اى ٢. حاج شيخ مجتبى لنكرانى ٣. شهيد سيد محمّد باقر صدر ٤. حاج ميرزا جواد تبريزى ٥. ميرزا كاظم تبريزى ٦. حاج سيد جعفر مرعشى.

و پس از اخراج ايرانيان از حوزه علميه نجف، تركيب هيئت فتوا برهم خورد و پس از آن نامبردگان ذيل آن جلسه را اداره مى‌كردند. حضرات آيات:

١. حاج سيد على سيستانى ٢. حاج سيد على بهشتى ٣. حاج سيد مرتضى خلخالى ٤. حاج شيخ محمود فياض ٥. حاج شيخ على اصغر احمدى شاهرودى ٦. حاج شيخ جعفر نائينى.

فرزندان و دامادها

١. مرحوم حجت الاسلام و المسلمين حاج سيد جمال الدين خويى، وى بازوى تواناى پدر و خادمى دلسوز براى حوزه‌هاى علميه و شيعيان بود. عالمى اديب و دانشورى متواضع و مسلط بر زبانهاى فارسى و عربى و آشنا به زبانهاى تركى، هندى و انگليسى بود و به زبان فارسى شعر مى‌سرود.