خدنگ حادثه زد چاك قلب سيمرغى‌		كه علم در كف او صعوه بود و او شهباز
نواى غصه ز ملك عراق مطرب غم‌		فكند در دل ايران و مصر و هند و حجاز
هنوز مرگ دو عالم نرفته از خاطر		كه بوم شوم به مرگ سوم كشيد آواز
به ناله گفت كه از باغ شرع سرو سُهى‌		به سر درآمد و شد در نشيب گه ز فراز
خميده قامت مردان دين از آن سبب است‌		كه شد به خاك نهان آيت اللّه شيراز
سمّى موسى كاظم محمّد كاظم‌		كه چشم جعفر صادق بدوست روشن و باز
پناه دانش و پشت خرد نتيجه علم‌		امير كشور دين پادشاه ملك نماز
مهين فقيه توانا كه مرغ جان از شوق‌		همى به ذوق بيانات او كند پرواز
محدثى كه گرفتى براى نقل حديث‌		محدثين همه از آن جناب خط جواز
نكات مشكله و بسته باز مى‌گرديد		چو او ز روى تبسم نمود لب را باز
ز دين گرفت اگر آبروى، ليكن داد		بدين و شرع و به علم آبروى و رونق باز
فكند پرده ز رخسار شاهد دانش‌		جمال دلكش او را به ما نمود به ناز
به اهل علم نجف بود او چنان سرهنگ‌		به سينه دست به نزدش كسان چنان سرباز
ز زهد و تقويش از من دگر مپرس سخن‌		كه رشته سخن اينجا بسى كشد به دراز
ز خوى و خلقش ايجاز به ز اطناب است‌		اگرچه اينجا اطناب بهتر از ايجاز
كسى چگونه تواند نمود وصف بهشت‌		ز روح محض نشايد شكست گوهر راز
دو صد فرشته بُد او در لباس فرد بشر		دو صد حقيقت بود او عيان به شكل مجاز
به علم حكمت پيرو به رأى و فكر جوان‌		به عصر خويش ز اقران خويشتن ممتاز
بزرگ عالمى اينسان از اين كريوه تنگ‌		مكان به كنكر قصر جنان كشيد چو باز
به نزد احمد و حيدر شد او به روى سپيد		به بزم قرب خدا تكيه زد به عزت و ناز
دوباره گشت امام زمان غريب و وحيد		ز ناله نال شدش جسم و همچو تار طراز
قلوب زمره اسلاميان ز داغش سوخت‌		چو شمع مجمع روحانيان به سوز و گداز
اگرچه عاقبت كار او است بس محمود		پريش خاطر ما كرد همچو زلف اياز