مبارزه با بهائيت و تصوف، مخالفت با خانها و فئودالها، رويارويى با كشف حجاب، و مفاسد دوران پهلوى و احياى شعاير دينى و بزرگداشتهاى مذهبى است، كه با تلاش و كوشش وى جشنهاى نيمه شعبان، و مواليد ائمه اطهار عليهم السّلام و عزادارى عاشورا و ايام فاطميه در گلپايگان رواج گرفت. اينك به نمونه‌اى از هر كدام اشارتى مى‌رود.[١]

مبارزه با خوانين‌

از جريانهاى جالبى كه براى ايشان در طول مبارزاتشان با مستكبران و ستمگران واقع شد، مبارزه با امير مفخم بختيارى بود. هنگامى كه امير مفخم بختيارى نفوذ و قدرت زيادى داشت، و بويژه شعاع نفوذش منطقه گلپايگان، خمين و كمره را در برگرفته، و در اين منطقه مطلق العنان شده بود، و دهات و قراى متعددى را با زور و اكراه تصاحب مى‌كرد و قباله مى‌نمود، و در موقعى كه جرئت و گستاخى‌اش تا حدى رسيده بود كه افرادش را مأمور كرد قوام السلطنه را كه وزير داخله وقت بود، در هنگام رفتن يا بازگشتن از وزارتخانه از درشكه پايين كشيدند و به منزل او كه در خيابان حسن‌آباد بود بردند، و مى‌خواست او را چوب بزند، آيت اللّه صافى، برخلاف توقع او كه انتظار سكوت ايشان را داشت، با او مخالفت و از گسترش نفوذ و مظالم او جلوگيرى كرد و قلمرو مظالم او را تقريبا در حدود كمره (خمين) محدود نمود. امير مفخم وقتى با انواع وسايلى كه در اختيار داشت، نتوانست ايشان را لااقل به سكوت وادار كند، جدا در مقام تهديد و اذيت و توهين به ايشان برآمد، و شخصى را به نام شهاب لشكر با جمعى تفنگدار و مسلح براى جلب ايشان به كمره،

[١]. اين نمونه‌ها از زبان فرزندشان، آيت اللّه حاج شيخ لطف اللّه صافى، بيان شده است.