اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير - انصارى قمى، ناصر الدين - الصفحة ٤٠٧
قديمترين شاگردان استاد به شمار مىرود درباره چگونگى درس مرحوم آيت اللّه آملى مىگويد:
«نظر به اينكه استاد، اصولى بسيار ماهرى بودند، درس فقه ايشان مشحون از تحقيقات اصولى بوده و نظر خود را با ذكر تحقيقات اعاظم علماى پيشين و معاصر خود ذكر مىنمودند. ايشان هر وقت وارد مطلبى شده و بحثى را آغاز مىكردند، تحقيق آن مطلب را از همان اول بيان مىكردند و تا آخر هم بروى آن مبنا ايستادگى كرده و ادله مخالفين را به نقد مىكشيد. معظم له در تدريس خود نظرات موافق را كمتر نقل مىكرد و اگر از بزرگان مطلبى بيان مىكرد بيشتر براى نقد و بررسى بود.
آقا خودشان را مقيد كرده بودند كه قبل از تدريس حتما درس را مطالعه و يادداشت نموده و دفترچهاى داشتند كه بحثها را در آن تنظيم كرده و بعد به جلسه درس تشريف مىآوردند.
ايشان به ساعت شروع و اتمام درس بسيار مقيد بودند و حتى براى محظورات شاگردان، زمان درس را تغيير نمىدادند و به رفع اشكالات شاگردان نيز اهتمام مىورزيدند و هميشه پيش از درس و نيز پس از پايان درس مدتى وقت خويش را صرف رفع اشكالات طلاب مىكردند.
ايشان خود را در فقه و اصول فدا كردند و هرچه داشتند در قالب اين دو علم پياده كردند. معظم له هميشه تأكيد داشتند كه روى فقه و فقاهت- كه مبناى اسلام و مركز ثقل علوم اهل بيت است- كار كنيد.
درس ايشان به كار بسيار و مطالعه و مباحث جدى نياز داشت، اگر كسى بدون مطالعه قبلى و مباحثه در درس حاضر مىشد از عهده فهم مطلب برنمىآمد. ايشان مطالب بسيارى را در درس بازگو مىكردند و از عهده تمام اشكالات فقها برمىآمدند.
در درس اصولشان به غير از آراء اساتيد خويش، از مبانى حضرات آيات:
مرحوم سيد محمّد فشاركى، ابو المجد اصفهانى، شيخ هادى تهرانى و