«زمانى آيت اللّه فقيد- در حاليكه پانزده، شانزده سال بيشتر نداشتند در صحن مقدس امير المؤمنين عليه السّلام به حضور مرحوم آيت اللّه سيد محمّد كاظم يزدى (م ١٣٣٧ ه. ق) رسيد و از مسئله‌اى پرسش نمود. مرحوم سيد جواب داد، اما آقاى خويى گفت: شما در عروه، خلاف اين را مى‌فرماييد! و اين مسئله را اين‌گونه مطرح نموده‌ايد. مرحوم سيد در بازگشت به خانه، به عروه رجوع كرده و حق را به جانب ايشان مى‌بيند. روز بعد، پدر آقاى خويى را- كه جزو اصحاب و اطرافيان مرحوم سيد بوده است- مى‌بيند و به او مى‌فرمايد: قدر اين بچه‌ات را بدان، او آينده درخشانى خواهد داشت».

اساتيد

پس از يادگيرى مقدمات، نزد بزرگان و اساتيد سطح از جمله پدر بزرگوارش، به تعلم كتب درسى فقه و اصول پرداخت. و در ٢١ سالگى به درس خارج روى آورد و در فقه و اصول از انبوه دانش اين اساتيد نام‌آور نجف، توشه‌ها برگرفت.

آيات عظام:

١. شيخ فتح اللّه شريعت اصفهانى (م ١٣٣٩ ه. ق)[١]

٢. حاج شيخ مهدى مازندرانى (م ١٣٤٢ ه. ق)

٣. ميرزاى نائينى (١٢٧٣- ١٣٥٥ ه. ق)

٤. آقا ضياء الدين عراقى (١٢٧٨- ١٣٦١ ه. ق)

٥. شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى (١٢٩٦- ١٣٦١ ه. ق)[٢]

٦. ميرزا على آقاى شيرازى فرزند ميرزاى شيرازى (م ١٣٥٥ ه. ق)

و همزمان به فراگيرى علوم مختلف پرداخت و مراتب علمى خويش را تكميل‌

[١]. آيت اللّه فقيد مدت كمى از درس ايشان بهره‌مند شده است.

[٢]. ر. ك: خويى، معجم الرجال، ج ٢٢، ص ١٨.