مولانا سيد ناصر حسين، تمام علوم رايج زمان خود را به خوبى فراگرفت و در آنها شهره شد؛ به طورى كه بسيارى از دانش‌پژوهان به سوى او شتافتند و از محضر شريفش بهره بردند. وى از ١٦ سالگى به تدريس پرداخت و در آغاز حدود ١٥ درس را تدريس مى‌كرد، و شيعه و سنى در اين جلسات شركت مى‌كردند.

با گذشت زمان، كمتر تدريس مى‌كرد و بيشتر به تدريس فقه، حديث و ادبيات همت مى‌گماشت و در ضمن، به مطالعات گسترده‌اش ادامه مى‌داد.[١]

شاگردان‌

اكثر علماى لكهنو از شاگردان سيد ناصر حسين بودند. برخى از آنان عبارتند از حضرات حجج اسلام‌[٢]:

١. مولانا ابو الكلام آزاد، كه نزد وى نهج البلاغه را در دو سال خواند و به تشيع متمايل شد؛

٢. سبط حسن؛

٣. مفيد حسين زيدپورى؛

٤. عالم حسين (١٢٨٥- ١٣٥٣ ه. ق)، صاحب ترجمه اسداء الرغائب؛

٥. مختار احمد سهارن‌پورى (١٢٩٥- ١٣٧٠ ه. ق)؛

٦. محمّد هارون زنگى‌پورى (١٢٩٢- ١٣٣٩ ه. ق)، مترجم صحيفه سجاديه، احقاق الحق، الهيئة و الاسلام؛

٧. شيخ فدا حسين (١٢٧٨- ١٣٥٣ ه. ق)، صاحب سبيكة اللجين فى مناقب مولانا ناصر حسين و الحق المبعثر؛

[١]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٦٧.

[٢]. همان، ٦٧٠.