وى، مير محمّد مهدى لكهنوى (١٢٨٢- ١٣٣٠ ه. ق)، تكمله نجوم السماء را نگاشت، كتاب را به او داد، علامه سيد ناصر حسين نيز آن را از آغاز تا پايان بازبينى كرد و اغلاطش را يادآور شد.[١]

سيد ناصر حسين، بسيار مورد علاقه استادش مير محمّد عباس بود، به طورى كه مفتى از كودكى و آغاز تحصيل وى، بدو عنايت فراوان داشت. مفتى در نامه‌اى كه در ١٢ سالگى ناصر حسين برايش نگاشت، مى‌نويسد:

«اى نور چشم من! اى عين الكمال! خدا تو را حفظ كناد و از چشمه كمالات، سيرابت گرداند. تو در مسير طلب دين به علما و مجتهدان و در زندگى دنيوى و ناراحتيهاى دنيا به زيردستانت از فقيران و مساكين بنگر، پس به اين نوع نگريستن، دشواريها كاهش و شوق و علاقه‌ات افزايش مى‌يابد و به اين نگاه، بر گرسنگى صبر مى‌كنى و بر روزى اندك، شكر مى‌كنى».[٢]

ناصر حسين با پشتكار بسيار و هوش سرشار خويش، توانست در ١٦ سالگى به دريافت اجازه اجتهاد نايل آيد. در سال ١٣٠٠ ه. ق، وى نخستين رساله‌اش را در باره «وجوب سوره در ركعت اول و دوم» نگاشت و مفتى مير محمّد عباس و مير حامد حسين براساس آن، بدو اجازه اجتهاد بخشودند.[٣]

همچنين از پدر بزرگوارش و آيات عظام: مفتى مير محمّد عباس شوشترى، حاج ميرزا حسين نورى صاحب مستدرك و سيد مرتضى كشميرى، اجازه روايت حديث داشت، و خود به كسانى مانند حضرات آيات: شيخ آقا بزرگ تهرانى، سيد محمّد صادق بحر العلوم و سيد شهاب الدين نجفى مرعشى، اجازه روايت بخشوده بود.[٤]

[١]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٢٧.

[٢]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ١٠٩.

[٣]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٦٧.

[٤]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ١١٢.