رحمت خويش ساخته، مواهبش را بر بزرگان آنان ارزانى داشته، به ايشان شايستگى و قابليت بخشيده، پوششى از الهام به آنان داده و سايه توفيق را بر سر آنان گسترده است. آنان هم نعمتهاى خدا را تباه نكردند و به پاس آن نعمتها، همه ايام زندگى‌شان را در حمايت از حريم دين سپرى كردند و براى استوارى پايه‌هاى مذهب جعفرى بى‌امان كوشيدند. خدمت آنان به دين و فداكارى‌شان در برافراشتن بيرق حق، از حد و شمار فزون است.

از اين‌رو، حقى واجب بر ذمه شيعيان دارند.[١]

برخى از بزرگان اين خاندان شريف، عبارتند از:

١. آيت اللّه سيد محمّد قلى موسوى لكهنوى (د. ١٢٦٠ ه. ق)، صاحب تشييد المطاعن.

٢. آيت اللّه مير حامد حسين موسوى (د. ١٣٠٦ ه. ق)، صاحب عبقات الانوار فى اثباة امامة الائمة الاطهار.

٣. آيت اللّه سيد ناصر حسين موسوى (د. ١٣٦١ ه. ق)، صاحب نفحات الازهار فى فضائل الائمة الاطهار.

٤. علامه سيد سراج حسين موسوى كنتورى (د. ١٢٨٢ ه. ق)، فيلسوف، رياضيدان، حكيم و طبيب معروف.

٥. علّامه سيد اعجاز حسين موسوى كنتورى (د. ١٢٨٦ ه. ق)، صاحب كشف الاستار عن وجه الكتب و الاسفار.

٦. علّامه سيد ذاكر حسين موسوى لكهنوى (د. ح ١٣٥٨ ه. ق)، صاحب فتح الغالب فى رد شرح المطالب.

اينك در اين مقال، به شرح زندگى آيت اللّه سيد ناصر حسين موسوى لكهنوى، يكى از بزرگان نام‌آور اين خاندان كه نام نيكش زينت‌بخش كتابهاى تاريخ و تراجم است و مشهور به «شمس العلما» و «ناصر الملة» مى‌باشد، مى‌پردازيم تا اندكى از

[١]. تهرانى، كرام البرة، ج ١، ١٤٨- ١٤٩.