مى‌پرداخت و مردى محقق و ژرف‌نگر و دقيق- به ويژه در كلمات استادش آخوند خراسانى- بود. و در وعظ و خطابه مقامى ارجمند و دستى توانا داشت. او از استادش ميرزاى آشتيانى و او از استادش علامه شيخ انصارى، نقل روايت مى‌نمود و به من هم اجازه نقل حديث بخشود».[١]

تأليفات‌

معظم له كتابهايى در فقه و اصول نگاشت كه برخى از آنها عبارتند از:

١. نهاية المأمول فى شرح كفاية الاصول: اين كتاب، شرح مزجى كفايه استادش بود، كه در چهار جلد نوشته شد.[٢] دو جلدش- مباحث الفاظ- در سال ١٣٤٠ ه. ق، در تهران چاپ شد.[٣]

٢. تقريرات درس فقه شيخ الشريعه اصفهانى.[٤]

٣. تقريرات درس اصول آخوند خراسانى.[٥]

٤. تقريرات درس فقه آخوند خراسانى.[٦]

٥. مجموعه شعر: او اديبى كامل بود و گاه شعر مى‌سرود و به «حكمت» تخلص مى‌كرد.[٧] علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى، در شرح زندگى ايشان دچار خطا شده است. وى بين ايشان و برادرش، سيد على رضوى قمى،- يكى از اديبان‌

[١]. مرعشى نجفى، الاجازة الكبيرة، ص ٤٤.

[٢]. رضوى قمى، مقدمه ديوان قدرت، هفت.

[٣]. تهرانى، الذريعة، ج ٢٤، ص ٤٠٥ و ج ١٤، ص ٣٤.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٤١٣.

[٥]. همان‌جا.

[٦]. همان‌جا.

[٧]. مقدمه ديوان قدرت، بيست و يك.