آيت اللّه مير سيد حسن رضوى قمى، در سال ١٣٢٦ ه. ق- زمان حيات استادش آخوند خراسانى- پس از اخذ اجازات متعدد اجتهادى از استادانش و اجازات روايى از حضرات آيات: محدث نورى، آخوند خراسانى و شريعت اصفهانى، به زادگاهش بازگشت و به تدريس، تأليف، وعظ، ارشاد و ديگر شئون روحانيت پرداخت. اين توقف، پنج سال به طول انجاميد. و در سال ١٣٣١ ه. ق، براى گزاردن حج رهسپار مكه مكرمه شد.

مهاجرت به تهران‌

او پس از بازگشت از سفر حج و زيارت قبور پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و امامان بقيع عليه السّلام به تهران آمد و در آنجا ماندگار شد. در اين دوران، وى به تأليف، تدريس، اقامه جماعت در مدرسه صدر، وعظ و ارشاد پرداخت.

شاگردان‌

برخى از شاگردان وى عبارتند از:

١. آيت اللّه سيد شهاب الدين نجفى مرعشى (د. ١٤١١ ه. ق)، مؤلف الاجازة الكبيرة و المسلسلات فى الاجازات.[١]

٢. آيت اللّه شيخ حسين رانكوهى لنگرودى، صاحب حاشيه بر كفايه و رسائل.[٢]

آيت اللّه مرعشى نجفى درباره‌اش مى‌نويسد: «... من چند ماه در تهران به درس او حاضر شدم. وى در مدرسه صدر به تدريس و اقامه جماعت‌

[١]. مرعشى نجفى، الاجازة الكبيرة، ص ٤٤.

[٢]. آينه دانشوران، ص ٢١٢.