فرزند برومند وى عالم عامل فاضل كامل فقيه اصولى مولا حسنعلى از فقهاى مشهور زمان شاه صفى و شاه عباس ثانى و صاحب كتاب تبيان در فقه و رساله در اثبات حرمت نماز جمعه در زمان غيبت بوده و درگذشتش در سال ١٠٧٥ ق روى داد.

ماده تاريخ وفاتش جمله «علم علم بر زمين افتاد» است.[٣]

وفات‌

آن مرد بزرگ در روز جمعه ٢٤ محرم الحرام ١٠٢١ ق بيمار شد و در شب يكشنبه ٢٦ محرم نزديك صبح پس از خواندن نافله شب از اتاق بيرون رفت تا از صبح خبرى گيرد و زمانى كه بازگشت بر زمين افتاد و بدرود حيات گفت.

روز وفات او در اصفهان، روزى تاريخى و به ياد ماندنى ثبت شده است. در آن روز گروه بسيارى از مردم- حدود يكصد هزار نفر- در تشييع جنازه‌اش حاضر شدند و نماز را به امامت ميرداماد بر پيكرش اقامه كردند و در مقبره امامزاده اسماعيل بن زيد بن حسن به امانت سپردند و پس از يك سال بدون هيچگونه تغييرى در جسد، به كربلا بردند و در آن مكان مقدس به خاك سپردند.

[١]. نام اينها از فوائد الرضوية ص ٢٤٨ نقل شد.

[٢]. ريحانة الادب، ج ١، ص ٢١٨.

[٣]. فوائد الرضوية: ١١٠.