با ورود به قم در سال ١٣٤٠ ه. ق/ ١٣٠٠ ش، در مدرسه خان ساكن شد و مورد علاقه خاص حاج شيخ عبد الكريم حائرى (ره) قرار گرفت و بازبينى و اصلاح كتاب الصلاة استاد بر عهده وى و مرحوم آيت اللّه گلپايگانى (ره) وانهاده شد و در تدوين حاشيه‌هاى درر از تقريرات آنان بهره بردند.

معظم له تا پايان زندگى حاج شيخ (ره)، (١٧ ذى القعدة ١٣٥٥ ه. ق) به درس ايشان و نيز درس اخلاق آيت اللّه ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى (ره) (د. ١٣٤٣ ه. ق) حاضر شد. پس از آن، از سر فروتنى و براى استفاده از مقامات معنوى شريك بحث خويش آيت اللّه حاج سيد محمّد تقى خوانسارى (ره)، به درس ايشان (در مباحث طهارت، نكاح و ...) رفت و مدّتى از محضرش فيض وافى برد.

تدريس‌

معظم له پس از رحلت آيت اللّه خوانسارى (ره) (٢٢ شوال ١٣٧١ ه. ق)، به درخواست عده بسيارى از فضلاى شاگردان ايشان، بر كرسى تدريس تكيه زد و در ادامه مباحث مرحوم خوانسارى (ره)، به تدريس خارج كتاب نكاح و پس از اتمام آن، به تدريس مكاسب محرمه، بيع، خيارات، طهارت، اجاره، حج و نكاح (براى بار دوم) پرداخت و عصرها نيز در مدرسه فيضيه، خارج اصول را محور بحث خود قرار داد. ايشان در مدت بيش از ٣٥ سال تدريس فقه و اصول، بسيارى از استادان، بزرگان و علماى حوزه‌هاى علميه را پرورش داد كه هم اكنون مانند ستارگان فروزان مى‌درخشند.