اينجانب با قلبى متألم و با تضرع و ابتهال از حضرت حق- جلت عظمته- مسئلت مى‌كنم كه اين ميهمان نيكوكار و مطيع را با «سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ» استقبال و ضيافت فرموده، به مرتبه والاى لقاء اللّه نايل فرمايد و بهترين پاداش صالحان را به وى ارزانى دارد.

اين شخصيت والاى علمى كهنسال در ميان مراجع عظام تقليد، يكى از موفقترين و سعادتمندترينها بود. ٣٢ سال مرجع تقليد، حدود ٧٠ سال مدرس حوزه علميه قم و حدود ٨٥ سال سرگرم فراگرفتن و آموختن فقه آل محمّد: بودند.

اولين مدرسه علوم دينى به سبك جديد را ايشان در قم تأسيس كردند.

اولين مؤسسه بزرگ قرآنى را ايشان در قم بنيان نهادند. اولين فهرست بزرگ فقهى و حديثى با استفاده از دانش و اختراعات جديد بشرى را ايشان پديد آوردند. صدها مدرسه، مسجد و مؤسسه تبليغ دين را در سراسر كشور و در كشورهاى ديگر بنياد كردند. هزاران شاگرد را از فقه پخته و عميق خود بهره‌مند ساختند.

بسيارى از آرا و نظرات فقهى كه حاكى از روشن‌بينى و ذهن نوگراى ايشان بود، ارائه كردند و بالاتر از همه، با منش و رفتار پرهيزكارانه و با طهارت و تقوايى كه مى‌توانست براى علما و فقها الگويى زنده و ملموس باشد، عمرى پربركت را به زهد كامل گذرانيدند.

آن بزرگوار يكى از استوانه‌هاى انقلاب و نظام جمهورى اسلامى به شمار مى‌آيد. در دوران اختناق و در مقابله با حوادث سهمگين سالهاى تبعيد امام خمينى- قدس اللّه نفسه الزكيه- مواردى پيش آمد كه صداى اين مرد بزرگ، تنها صداى تهديدكننده‌اى بود كه از حوزه علميه قم برخاست و به نهضت شور و توان بخشيد.

پس از پيروزى انقلاب اسلامى در قضاياى عمومى كشور، حضورى بارز و پشتيبانى‌اى صريح از نظام جمهورى اسلامى و از مقام منيع رهبرى و شخص شخيص امام راحل قدس اللّه نفسه الزكيه داشت و مورد تكريم و