و در قسمتى از اطلاعيه جامعه مدرسين حوزه علميه قم، چنين آمده است: «... عصر روز حادثه- ١٩ ارديبهشت- به بيت مرجع عاليقدر حضرت آيت اللّه العظمى گلپايگانى مد ظله العالى حمله‌ور شده و با ضرب و جرح مردمى كه در آنجا پناهنده شده بودند و شكستن شيشه درب و پنجره اطاقهاى بيرونى و اتاق كتابخانه خصوصى ايشان در اندرون و پرتاب گاز اشك‌آور كه تنها در اختيار مأمورين رژيم است، نقاب از چهره ضد انسانى و اسلامى برداشته و عده‌اى مجروح گرديدند كه ناچار مجروحين را به بيمارستان منتقل كردند و حمله به طورى وحشيانه بود كه بعد از شكستن ظروف و پاره كردن دفاتر به پشت درب اتاق شخصى معظم له رسيده به نحوى كه حضرت آيت اللّه العظمى مبتلا به ناراحتى قلبى و در بيمارستان بسترى و از طرف دكتر معالج ممنوع الملاقات شده‌اند ...».[١]

در طول تاريخ انقلاب اسلامى و به ويژه پس از آغاز حركت فراگير مردم مسلمان ايران از ابتداى سال ١٣٥٧ ش هفته‌اى نبود كه از ناحيه آن مرجع بزرگ اعلاميه‌اى ژرف و عميق و روشنگر صادر نگردد.

كثرت اعلاميه‌هاى صادره از سوى ايشان دالّ بر روشن‌بينى و ژرف‌نگرى معظم له و روحيه قوى و پرصلابت و اراده استوار و عزم آهنين وى در جهت احياء اسلام و مجد و عظمت تشيع و براندازى ستم و كفر از صفحه مملكت اسلامى است.

به راستى برخى از پيامهاى ايشان مانند پيام به ازهارى، پيام به كارمندان‌

[١]. يادواره نهضت اسلامى تا ٢٢ بهمن ٥٧، ص ٨٦، نيز ببينيد: نهضت روحانيون ايران، ج ٧، ص ١٤١.