آقا خشمگين شده و فرموده بودند: شما از من احترام مى‌كنيد؟ با اين كارهايى كه انجام مى‌دهيد؟ شما اگر معتقد به اين كارها بوده باشيد از اسلام خارجيد ... و آنقدر بر سر آن خبيث فرياد زده بودند كه حال ايشان برهم نخورده و نتوانسته بودند به درس بيايند (و از آن پس ملاقات آنها با مرجع بزرگوار قطع شد).

مرجع بزرگوار فرمودند: آن موقعى كه مرحوم آقاى حكيم تلگراف كردند كه به نجف بيايند تا تبادل افكار كنيم و تكليف معين شود، رئيس نظميه- شهربانى- به منزلمان آمد و گفت: اگر تصميم رفتن به نجف را داريد گذرنامه شما آماده و مهيا است و ليكن بايد بدون سروصدا برويد.

من در پاسخ او گفتم: ما اينجا هستيم، اينجا ميدان جهاد ما است و رها كردن آن در حكم فرار از ميدان جنگ است كه حرام مى‌باشد.

از مهمترين و شاخصترين اقدامات معظم له در اعتراض به كارهاى ضد اسلامى رژيم شاه مى‌توان از اينها نام برد:

١- شاه پس از سفر خويش به قم (در ٥ بهمن ١٣٤١) و برخورد كوبنده جامعه روحانيت و مردم با او، درصدد بود كه- پس از تبعيد امام راحل به اين شهر آمده و با زعماء حوزه و مراجع ديدار نموده و براى خود وجهه‌اى كسب كند. اما هربار با جواب قاطع و منفى مرجع بزرگوار روبرو شده و حتى نمايندگان شاه و واسطه‌هايش نيز از بيت ايشان اخراج مى‌شدند، و لذا است كه شاه از آن پس در قم براى خود مأوايى نيافت و به دليل سرباز زدن مرجع بزرگوار از ديدار با او ديگر به اين شهر مقدس مسافرت نكرد.

٢- برنامه اوقاف شاه را آشكارا تحريم كردند و اعتراض خويش را در مورد فروش املاك وقفى به صورت اعلاميه در دسترس همگان قرار دادند.

٣- روحانيونى كه اغفال شده و به همكارى با وزارت اوقاف شاه تن در داده بودند، شهريه آنان را قطع نموده و از پذيرفتن و سخن گفتن با آنان سرباز زده و ارتباط با ايشان را منع نمود و فرمود: امامت چنين افراد و كارهاى مربوط به‌