ايشان همواره قبل از طلوع فجر از خواب بيدار مى‌شدند و نماز شب مى‌خواندند و پس از نماز صبح تا طلوع آفتاب، آيات مبارك قرآن را تلاوت مى‌نمود. سپس مقدار كمى استراحت و پس از صرف صبحانه تا نزديك ظهر به تدريس علوم اهلبيت و پاسخ استفتائات و ملاقات با مردم مى‌پرداخت.

پس از نماز ظهر و عصر و تعقيبات آن، نهار را خورده و كمى مى‌خوابيد و پس از آن نامههاى وارده را پاسخ داده و تا ساعتى به غروب به ديدار با مردم مى‌پرداخت.

و اين برنامه تغييرناپذير زندگى ايشان تا واپسين روزهاى عمر شريفشان بود.

صبر

يكى از ويژگيهاى بارز مرجع بزرگوار بردبارى ايشان در برابر سختيها و تحمّل فشارهاى ناگوار زندگى است.

به راستى صبر ايشان به هنگام درگذشت فرزندشان مرحوم حجة الاسلام آقاى حاج آقا مهدى موسوى فرزندشان همگان را به شگفت واداشته بود. ايشان با يك دنيا آرامش و وقار و بردبارى بر جنازه فرزند خود نماز گذارده و تسليم مقدرات الهى گشتند.

هنگامى كه برخى از دانشمندان و بازاريان محترم تهران براى عرض تسليت به حضور ايشان آمده بودند، گفتند:

«زمانى كه مرحوم آيت اللّه ميرزا عبد العلى تهرانى رحمه اللّه جوانشان را از دست داده بودند، فرموده بود: دعا كنيد خداوند مهرش را از دلم ببرد. اكنون‌