خوش تحصيل در محضر آن بزرگمرد، از شيوه تدريس و ويژگيهاى اخلاقى ايشان مى‌گويد و به ذكر زيباى وى مى‌پردازد. معظم له هماره پيش از تدريس براى استادشان فاتحه مى‌خواندند و اگر زمانى از يادشان مى‌رفت درس را قطع نموده و پس از خواندن فاتحه درس را آغاز مى‌نمودند. هميشه پس از زيارت حضرت معصومه عليها السّلام، بر سر مرقد ايشان رفته و لحظاتى را به خواندن قرآن مى‌پرداختند. همچنين تنها گفتگويى كه از معظم له ضبط و پخش گرديده است، شرح مقامات و زندگانى استادشان بوده كه در برنامه «سيماى فرزانگان»- راديو- پخش گرديد.

مرجع بزرگوار در طول تدريس به ذكر آراء و ديدگاههاى فقهى و اصولى استادشان پرداخته و به اين وسيله نظريات ايشان را در حوزه‌هاى علميه مطرح مى‌نمود.

نمونه‌اى از احترام ايشان به استادش را مى‌توان در برخورد با فرزند استاد، مرحوم آيت اللّه حاج آقا مرتضى حائرى ديد. مرجع بزرگوار براى آن مرحوم- با اينكه شاگردش بود- اهميتى بسزا قائل بود. جلو پايش بلند مى‌شد و اگر در كوچه از دور او را مى‌ديد، با آن ضعف مزاج و درد پا، مى‌ايستاد تا با ايشان مصافحه و احوالپرسى نموده و به سلام از دور اكتفا نمى‌نمود. و به هنگام وفات فرزند استاد خود از هرگونه مراسم تجليل- از پيام، شركت در مراسم تشييع و برگزارى مجلس بزرگداشت- فروگذار ننمود.

همچنين مرجع بزرگوار براى آيت اللّه العظمى بروجردى نيز احترامى ژرف قائل بود.

آيت اللّه حاج شيخ على‌پناه اشتهاردى مى‌فرمود:

«ايشان در زمان مرحوم آيت اللّه بروجردى خارج مكاسب تدريس مى‌كرد و ليكن به احترام آقاى بروجردى درسشان را در خانه مى‌گفتند و به مسجد نمى‌بردند».

معظم له از مرحوم آيت اللّه بروجردى به «آقا» ى مطلق تعبير مى‌آوردند و هميشه مراد از لفظ «آقا» در گفتار ايشان آيت اللّه العظمى بروجردى مى‌باشد.