«يكى از روزهاى دهه اول محرم بود كه يكى از خطباء بر روى منبر مشغول ذكر مصيبت بود و اشك از چشمان آقا جارى بود، پس از اتمام منبر خواستم قطره‌اى را كه در ساعت مقرر بايد در چشم مى‌چكاندم، بريزم. اما ايشان فرمودند: گرچه من قائل به طهارت مطلق داروها هستم، اما نمى‌خواهم اشك چشمانم با چيزى غير از اشك مخلوط شود ...».

يكى ديگر از نشانه‌هاى اهتمام معظم له به سوگوارى امام حسين آن است كه:

«از ديرباز هر ساله در غروب روز عاشورا معظم له بر بالاى منبر رفته و براى خويشاوندان خود به ذكر مصيبت و خواندن مقتل مى‌پردازند تا از اين رهگذر، نام ايشان هم در زمره روضه‌خوآنها ثبت شود و از ثواب خواندن مصائب اهلبيت نيز بهره‌مند شوند».

احترام و تجليل از شاعران، خطيبان و مداحان اهلبيت عليهم السّلام از ويژگى‌هاى ايشان بود مرجع بزرگوار به هركس كه به نحوى به آستان اهلبيت خدمت مى‌كرد، احترام بسيار مى‌گذارد. كه من خود بارها شاهد تكريم و بزرگداشت مرجع عاليقدر از مرحوم پدرم- حجة الاسلام و المسلمين آقاى حاج شيخ محمّد على انصارى- و تأليفات وى چون «نهج البلاغه منظوم» و «ترجمه غرر الحكم» و «دفاع از حسين شهيد» بودم.

احترام به استاد

آيت اللّه العظمى گلپايگانى براى استاد بزرگوار خويش مرحوم آيت اللّه العظمى حائرى قدّس سرّه احترامى عميق قائل بود. هم اينك پس از گذشت حدود شصت سال از وفات ايشان، هرگاه كه نامى از ايشان برده مى‌شود و معظم له با يادآورى روزهاى‌