آيت اللّه حاج شيخ ابو القاسم كبير قمى پس از عمرى پربار و كارنامه‌اى درخشان، در روز جمعه يازدهم جمادى الثانى ١٣٥٣ ه. ق/ ١٣١٣ ه. ش‌[١] بدرود زندگى گفت. پس از تغسيل و تكفين به وسيله آيت اللّه حاج شيخ محمّد كبير و تشييعى باشكوه (كه تمام بازار و خيابانها و حوزه علميه قم، تا مدتها تعطيل بود)، در مسجد بالا سر حرم حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپرده شد و تا يك ماه مجالس ختم و يادبود وى، در گوشه و كنار شهر قم برگزار مى‌شد. در رثاى وى، شعرا به مرثيه‌سرايى پرداختند؛ از جمله پدر بزرگوارم، حجت الاسلام حاج شيخ محمّد على انصارى، چنين سرود.:[٢]

ز جور چرخ، چون پنهان به گل خورشيد دانش شد		شريعت را كمر بشكست و دين را دل پر آتش شد
به طاق عرش يزدان رخنه‌اى افتاد در آن دم‌		كه از جور فلك پنهان به گل خورشيد دانش شد
به شهر قم ز چرخ علم سر زد ماه تابانى‌		كه از نور رخش خورشيد شرمنده ز تابش شد
و ليكن سير خود ناكرده كامل شد فرو، زين غم‌		جگرها جملگى پرخون شد و دلها به نالش شد
صفير از عالم بالا شنيد آن مرغ قدوسى‌		به پرواز آمد و طوبى ز پروازش به نازش شد

[١]. مرعشى نجفى،. الاجازة الكبيرة، ص ١٩.

[٢]. انصارى قمى، ديوان اشعار، ص ١٩٥.