«در سنين كودكى با هم به مكتب مى‌رفتيم. من براى كوتاه شدن راه از ميان كشتزارها مى‌گذشتم، و هرچه به ايشان اصرار مى‌كردم كه شما هم به دنبال من بياييد او نمى‌پذيرفت و مى‌گفت: شايد صاحبان آنها راضى نباشند ما از مزرعه آنها عبور كنيم. من مى‌گفتم: اولا ما وزنى نداريم كه بخواهيم كشت آنها را پايمال كنيم و ثانيا: ما از جاهاى خشك مى‌گذريم.

اما ايشان قبول نمى‌كرد و لذا ديرتر از من به مكتب مى‌رسيد و مورد اعتراض معلم قرار مى‌گرفت و او هم علت اصلى دير آمدن خود را نمى‌گفت».

پس از گذشت سرگذاشتن دوران كودكى و رسيدن به سنّ ٩ سالگى بود كه آيت اللّه پدرش را نيز از دست داده و تندباد حوادث كودكى را كه دست تقدير زعامت و رياست معنوى ميليونها نفر را برايش رقم زده بود، احاطه كرده و يكى پس از ديگرى پشتوانه‌هاى روحى او را از دستش مى‌گرفت.

تحصيلات‌

پس از سپرى ساختن دوران كودكى و پشت سر نهادن تحصيلات مكتبى، شوق فراگيرى علوم اسلامى شررى در جانش برانگيخت كه ديگر درنگ را جايز نديده و بدون فوت وقت محضر يكى از دانشمندان «گوگد» مرحوم آيت اللّه آخوند ملا محمّد تقى گوگدى را مغتنم شمرده و نزد وى- همراه با فرزند استاد- به خواندن كتاب «نصاب الصبيان» مى‌پردازد.

استاد از شاگردان خود خواسته بود اشعار نصاب را حفظ كرده و هر روز برايش بخوانند.

آقا مى‌فرمودند:

«يك روز من از اول نصاب تا فصل «نه زوج نبى» از حفظ مى‌خواندم و