«شبى در ماه مبارك رمضان، آيت اللّه حاج شيخ ابو القاسم را براى افطار دعوت كردم. مادرم به دليل علاقه به ايشان، علاوه بر آبگوشت- كه پذيرايى معمول آن زمان بود- مقدارى هم حلوا پخته بود. همين كه آقا وارد شد و ديد كه غذا از آبگوشت تجاوز كرده است، فرمود: ميرزا على! آبگوشت بس بود.

عرض كردم: مادرم چنين كرده است.

فرمود: ظرفى بياور. سپس حلواها را در آن قرار داد، و فرمود: ببر در خانه فلان زن نيازمند بده. من هم اطاعت كردم. پس از مدتها- شايد بيش از يك ماه- آن خانم، مادر مرا در مسجد ديد و گفت:

«اين چه حلوايى بود كه على آقا براى من آورد؟ هرچقدر از آن مى‌خوريم، تمام نمى‌شود».

مادرم شرح داده بود كه آقاى شيخ به همان آبگوشت اكتفا كرد، و حلواها را براى شما فرستاد. من، حاج على بشيرى، گفته آن زن را براى آقاى كبير نقل كردم. فرمود: اگر جلوى زبانش را مى‌گرفت، هرگز تمام نمى‌شد».

آرى! كسى كه آلوده به دنيا نباشد، آگاهى از اوامر و نواهى الهى داشته باشد و بدان عمل كند، ظهور اين‌گونه كرامات از او دور به نظر نمى‌رسد.[١]

[١]. صحفى، داستانهاى جالب، ص ٩٧.