شاگردان آماده مى‌كردند و با گشاده‌رويى پاى صحبت طلاب جوان نشسته و به سخنان آنان توجه كرده و به آنها پاسخ مى‌دادند و گاه تا يك ساعت وقت خود را صرف توضيح مطلبى مى‌كردند. ايشان در پرورش شاگردان خود خيلى زحمت كشيدند و هميشه تأكيد داشتند كه طلاب حتما جزوه‌هاى خود را زيرنويسى كرده و نظر خود را در خصوص مطالب بنويسند. هميشه مى‌فرمودند: طلبه بايد اهل تحقيق و نظر باشد و اگر طلبه‌اى مطالعه عميق داشته باشد حتما مطلب تازه‌اى به ذهنش مى‌رسد و يك نظرى دارد. ايشان رضايت نداشتند كه شاگردى فقط مطالب درسى ايشان را جزوه‌نويسى كند.

رفتار ايشان با شاگردان خود مانند برخورد يك طلبه با طلبه ديگر بود، نه برخورد يك استاد با شاگرد. گاهى اوقات پس از اتمام درس يكى از شاگردان از ايشان پرسشى مى‌نمود، آقا همان وسط مسجد از رفتن باز ايستاده و روى زمين مى‌نشستند و با صبر و حوصله فراوان به سخنان وى گوش فراداده و به پاسخ مى‌پرداختند.

آيت اللّه فقيد مى‌فرمودند: عظمت استاد نبايد جلو فكر شاگرد را بگيرد، بايد ميدان براى اينكه شاگرد اشكال بگيرد، باز باشد و بزرگى افراد نبايستى سبب شود كه شاگردان از فكر كردن در مورد نظرات اساتيد خود محروم باشند و در مقام تحقيق بايستى به خود مطلب نگاه كرد نه به گوينده آن».

ز. مردمى بودن‌

امير المؤمنين على عليه السّلام فرموده است: «صلة الارحام من افضل شيم الكرام»[١] و آن فقيه بزرگوار چه زيبا كلام حضرت را به گوش جان شنيد و با صله ارحام، كرامت نفس خود را به اثبات رسانيد.

[١]. آمدى، غرر الحكم، ج ٢، ص ٤٥٩، ح ٧٢.