امير المؤمنين على عليه السّلام مى‌فرمايد: «عليك بالجد و ان لم يساعد الجسد»[١] و «من بذل جهد طاقته بلغ كنه ارادته»[٢] و بر همين اساس بود كه آيت اللّه فقيد از عنفوان جوانى به تحصيل دانش، بسيار علاقمند بود و سالهاى متمادى- حدود هشتاد سال- به تحصيل و تدريس علوم آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حوزه‌هاى علميه آمل، تهران، قم، نجف اشرف مشغول بود و هيچ‌چيز او را از كار بازنداشت: نه فقر و نه بيمارى و نه غربت، او با جديت تمام درس خواند و در سايه همين كوشش و جديت بود كه توانست قله‌هاى رفيع علم و دانش را به آسانى فتح كند.

خود ايشان فرموده است:

«من در درس خواندن خيلى مجد بودم درسها را تعقيب و دنبال مى‌كردم، بر اساتيد اشكال مى‌گرفتم، در هر درسى كه شركت مى‌كردم خيلى زود بروز كرده و مورد اعتناء استاد قرار مى‌گرفتم».

همچنين ايشان به تدريس، بسيار اهتمام داشت و حتى در مواقع بيمارى هم دست از آن برنمى‌داشت جناب آقاى حاج شيخ محمّد على اسماعيل‌پور گويد:

«زمانى آيت اللّه آملى به درس تشريف آوردند و علائم بيمارى در چهره ايشان نمايان بود و فرمودند: من امروز تب داشتم و حالم مساعد نبود، اما براى اينكه درس تعطيل نشود، و من بر شما حجت بوده باشم به درس آمدم».

يادم مى‌آيد حدود ١٧- ١٨ سال پيش ايشان به علت بيمارى، مدتى در يكى از بيمارستانهاى تهران بسترى بودند و از علاقه بسيارى كه به علم و تدريس داشتند هر روز صبح به قم مى‌آمدند و درس صبح خود را گفته و براى بسترى شدن در بيمارستان راهى تهران مى‌شدند».

[١]. آمدى، غرر الحكم، ج ٢، ص ٤٨٣، ح ٦٨.

[٢]. همان، ص ٦٨٢، ح ١١٢٣.