«معظم له داراى حالات و روحيات بالاى عرفانى بود كه هميشه آن را از ديگران كتمان مى‌كرد. ايشان در برخى از ادعيه خصايصى داشتند. اگر دعاى بخصوصى را مى‌دادند و يا مى‌خواندند مؤثر واقع مى‌شد. مطالبى بود كه استاد ما با رياضت، زيارت عاشورا، زيارت جامعه و توسل به آنها دست يافته بود و كراماتى داشتند، ولى هرگز كسى را از چگونگى آن آگاه نساختند».

ه عشق به ساحت مقدس ائمه اطهار- عليهم السلام-

آيت اللّه فقيد به اهل بيت عصمت و طهارت- سلام اللّه عليهم- بسيار علاقمند بوده و به آنان عشق مى‌ورزيدند كمتر مواقعى بود كه نام مقدس اين انوار الهى را بشنوند و اشكشان جارى نشود بخصوص هرگاه نام مبارك امير المؤمنين على عليه السّلام را مى‌آوردند بغض گلويش را مى‌گرفت و اشك در ديدگانش حلقه مى‌زد. يكى از ويژگيهاى ايشان آن بود كه هماره تا از خواب برمى‌خاست به شوق زيارت امير المؤمنين عليه السّلام و به ياد روزهاى خوش اقامت در جوار مرقد مطهرش- بر حضرت درود مى‌فرستادند: «السلام عليك يا امير المؤمنين و رحمة اللّه و بركاته».

شور و عشق معظم له به سرور شهيدان غير قابل توصيف بود. مجلس عزايى كه ايشان در ده شب اول ماه محرم، در مسجد اعظم برپا مى‌كردند زبانزد همگان بود. اين بزرگوار خود شركت كرده و در سوگ ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام اشك مى‌ريختند و با صداى بلند گريه مى‌كردند. نيز هر صبح جمعه در منزل ايشان مجلس روضه و ذكر مصيبت ائمه اطهار برپا بود و علما و فضلاى بسيارى در آن شركت مى‌جستند. و از روى همين ويژگى بود كه ايشان براى سادات احترام زايد الوصفى قائل بودند و با تمام قد در جلو پاى آنان حتى طلبه‌هاى جوان برمى‌خاستند.