ايشان در طول مدت تحصيل در حوزه درس مرحوم نائينى و محقق عراقى، به تدريس سطح و پس از وفات مرحوم آقا ضياء عراقى در سال ١٣٦١ ه. ق به تدريس خارج فقه (كتابهاى بيع و صلاة) و اصول (چهار دوره) روى آورد و شاگردان بسيارى را پرورش داد و اين تا سال ١٣٨٠ ه. ق كه در قم مستقر گرديدند به طول انجاميد.

مهاجرت به قم‌

آيت اللّه فقيد پس از يك اقامت طولانى در نجف اشرف كه سى سال به طول انجاميد در سال ١٣٨٠ ه. ق به عزم ديدار خويشان و صله ارحام و سكونت در حوزه علميه قم كه آوازه آن تحت زعامت آيت اللّه بروجردى (ره) جهانگير و از رونق بسزايى برخوردار شده بود، رخت سفر بسته و راهى ايران شد.

فضلاى حوزه علميه با ورود ايشان به قم، مقدمش را گرامى داشته و از اينكه يكى از برترين شاگردان محقق عراقى و صاحب تقريرات درس وى را در ميان خويش مى‌ديدند، بسيار شادمان شده و در مجلس درس ايشان حلقه زدند.[١]

ت اللّه فقيد با استقرار در قم، به تدريس خارج فقه و اصول روى آورده و بيش از سى سال كتابهاى گوناگون فقه چون: طهارت، صلات، بيع و خيارات و دو دوره كامل اصول را تدريس نموده و تشنگان دانش و معارف اهل بيت عليهم السّلام را از سرچشمه زلال علوم خويش سيراب ساخت.

ايشان ابتدا در مدرسه «خان» و پس از تبعيد حضرت امام (ره) در آبان ماه سال ١٣٤٣ ش، در شبستان مسجد اعظم و در جوار مرقد مرحوم آيت اللّه بروجردى به تدريس خارج طهارت سپس خارج معاملات (بيع و خيارات) و خارج صلاة هركدام در ١٠ سال اشتغال ورزيدند.

شيوه تدريس‌

استاد معظم آيت اللّه آقاى حاج شيخ محمّد على اسماعيل‌پور كه يكى از

[١] انصارى قمى، ناصر الدين، اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير، ٢جلد، دليل ما - قم، چاپ: دوم، ١٣٨٧.