هنگام طلوع آفتاب بود كه در منزل آيت اللّه حكيم را دق الباب كرد، و اين در حالى بود كه مأموران از ورود اشخاص به منزل ايشان جلوگيرى مى‌كردند، فرزند آيت اللّه حكيم در بروى ايشان گشوده، ايشان را در مقابل خود ديد با ناباورى پرسيد: ءأنت؟ فرمودند: بلى و در پى آن وارد منزل شده و حدود دو ساعت با مرحوم آيت اللّه حكيم به گفتگو پرداختند.

شهيد آيت اللّه زاده حكيم مى‌گويد: از ابتدا تا پايان اين ملاقات لحظه‌اى لبخند از صورت پدرم محو نشد و هيچ روزى پدرم را بدين خوشحالى نديده بودم».

تهجد و تهذيب نفس‌

ايشان از اوان تحصيل به محضر مرحوم آيت اللّه سيد عبد الغفار مازندرانى و ميرزا على آقا قاضى رسيده و در مكتب اخلاقى و عرفانى آنها به تهذيب نفس پرداخته بود و در ميان شاگردان مرحوم قاضى، آيت اللّه خويى ارتباط خاصى با ايشان داشت.

ايشان در حالى كه مدرس درس خارج در حوزه نجف بود و تقريبا كليه اوقاتشان صرف مطالعه مى‌شد، شبهاى چهارشنبه به مسجد سهله (١٠ كيلومترى نجف) رفته و در آنجا به عبادت مى‌پرداخت. حتى يك سال، چهل شب چهارشنبه پشت سرهم در مسجد سهله بيتوته كرده و صبح براى تدريس به نجف بازمى‌گشت. و نيز در همان ايام چهل شب جمعه به كربلا رفته و در آنجا مشغول زيارت و مناجات و ذكر و دعا مى‌شدند. و اين نشانه بارزى از آن است كه مرجع فقيد با دعا، مناجات، زيارت و ذكر كاملا مأنوس بوده و تا آنجا كه وقت اجازه مى‌داد و مسئوليتهاى سنگين زعامت و مرجعيت بر عهده‌اش قرار نگرفته بود از فرصت براى بيتوته و شب زنده‌دارى در اماكن متبركه استفاده مى‌نمود.

سخن از ويژگيهاى اخلاقى مرجع بزرگوار مانند: احترام عميق به والد، وفاى به وعده، نظم در امور، عفو و سعه صدر، اهتمام به عزادارى امام حسين عليه السّلام و ذكر