در مجلسى كه آقاى حائرى هم حضور نداشت، واعظ در منبر از ايشان به عنوان آيت اللّه نام برد. معظم له فورا رو به منبرى كرد و فرمود: «آيت اللّه»، آقاى حاج شيخ عبد الكريم است و ديگر به من آيت اللّه نگوييد.[١]

آرى! اين است نمونه عينى تقوا، ترك هوا و هوس، گذشت براى خدا و پرهيز از حب جاه و مقام.

شيوه زندگى‌

زندگى آن فقيه سترگ، يادآور زندگى ائمه اطهار عليهم السّلام و ياران ايشان بود.

«آن بزرگوار بسيار كريم الطبع، زكى النفس، نقى القلب، وسيع الصدر و حسن الخلق، زاهد و متقى و پارسا بود ... مواظبت و مراقبتش در عبادات بسيار، حزم و احتياطش در امور بى‌اندازه ... فقيهى بود ربانى و مجتهدى بود الهى، محضرش ذكر و رؤيتش ذكر و منطقش ذكر، سجيه‌اش تواضع و رويه‌اش انذار و تنبه. راستى، چراغ روشنى بود، كه از ايوان دين خاموش شد و ستاره درخشانى بود، كه از آسمان علم غروب نمود».[٢]

وى در زهد و بى‌اعتنايى به دنيا، به مرتبه‌اى والا دست يافته بود؛ به گونه‌اى كه «زهدش، علم و دانش او را پوشانيده بود».[٣]

آيت اللّه اراكى فرمود:

«وى در سهم امام تصرف نمى‌كرد، و بر اين عقيده بود كه اموراتش بايد به غير سهم بگذرد».

[١]. استادى، شرح حال آيت اللّه اراكى، ص ٧٠.

[٢]. رازى آثار الحجه، ج ١، ص ٣٩.

[٣]. مرعشى نجفى، الاجازة الكبيره، ص ١٩.