ايشان فرمودند: من يك هفته بود به جهت كثرت درس و بحث نتوانسته بودم درس آيت اللّه نائينى را بنويسم، ديدم امشب هم كه مى‌خواهيم مسجد كوفه بمانيم، به اين خاطر ديشب، از ابتداى شب، شروع به نوشتن كردم تا اذان صبح، بعد نماز خواندم، اين بود كه بعد از نماز مقدارى استراحت كردم».

آرى در طريق آموختن، بعد از توكل بر ايزد منان و رعايت تقوا، مشكلات را هيچ انگاشتن شرط اول است. بدون تحمل رنج راه و بيدار خوابيها نمى‌توان به مقصد رسيد.

تدريس‌

مرحوم آيت اللّه خويى از كودكى و نوجوانى خويش به هوش و استعداد، موصوف و به فضل و حافظه، معروف بوده است. وى در خلال تحصيل، به تدريس نيز پرداخته و هر كتابى را كه درس مى‌گرفته، كتاب پيش از آن را تدريس مى‌كرده است، معظم له خود در اين‌باره فرموده است:

«زمانى كه دومين جلد شرح لمعه را فرامى‌گرفتم، خود به تدريس و تعليم اولين جلد اين كتاب پرداختم».

و از اين گفتار روشن مى‌شود كه ايشان از اوان تحصيل يعنى بيش از هفتاد سال به تدريس علوم آل محمّد صلّى اللّه عليه و اله و سلّم و تربيت طلاب و تشنگان دانش ائمه اطهار عليهم السّلام سطح و خارج پرداخته و براى تدريس و تعليم اهميت زيادى قائل مى‌شده است.