«علت موفقيت مرحوم حاج شيخ عبد الكريم اين بود كه علماى قم، افرادى متقى و پرهيزگار بودند. و الا اگر ايشان جاى ديگر مى‌رفت، ممكن بود از معظم له استقبالى كه درخور شخصيتشان باشد به عمل نمى‌آمد؛ و قهرا، ايشان در كار خود موفق نمى‌شد».

از همين‌رو، آن فقيه بزرگ و خداترس به هنگام ورود مرحوم آيت اللّه حائرى، رساله خود را از چاپخانه پس گرفت و از چاپ آن منصرف شد. وى مكرر مى‌فرمود:

«خدا طول عمر به آقاى حاج شيخ بدهد، آمد شهر ما را آباد كرد».[٢]

آيت اللّه شبيرى زنجانى در اين‌باره مى‌گويد:

«از يكى از آقايان شنيدم كه مى‌گفت: روز عيدى براى ديدن آقاى حاج شيخ ابو القاسم به منزل ايشان رفتم، ولى تشريف نداشت. پس از مدتى كه آقا تشريف آوردند، معلوم شد كه براى تبريك عيد به خانه حاج شيخ عبد الكريم تشريف برده بود».[٣]

و هم اينكه، معظم له در روز عيد غديرى پس از آنكه به بيرونى تشريف آورد و كثرت جمعيت را مشاهده نمود، فرمود: مردم! بياييد جايى كه من مى‌روم، برويم.

[١]. باقرى بيدهندى،« آيت اللّه شيخ ابو القاسم كبير قمى» مجله نور علم، سال ١٣٦٦، شماره ٢٢، ص ٨٦.

[٢]. زنجانى، الكلام يجز الكلام، ج ١، ص ١٠٧.

[٣]. مجله نور علم، شماره ٢٢، ص ٨٩.