مرجع فقيد شيعه به روضه‌خوانى و اقامه عزاى اهل بيت عليهم السّلام مقيد بود، و در مجالس سوگوارى بلند مى‌گريست. معظم له عملا با انديشه‌هاى خشك و نادرست مبارزه مى‌كرد؛ از جمله: در زمانى كه متدينان بر روى مبل نمى‌نشستند و آن را نشانه غربزدگى برمى‌شمردند، ايشان بر روى مبل مى‌نشست. و هم در زمانى كه بلندگو تازه وارد ايران شده بود و مردم مذهبى با آن برخورد منفى داشتند، معظم له در اين‌گونه مجالس مى‌نشست و با جلوس خود اين فكر ناصواب را زدود.[١]

آن مرد بزرگ در طرح درس به امهات مسائل مى‌پرداخت، و جزئيات را به عهده شاگردان مى‌نهاد، لذا موفق شد يك دوره فقه را تدريس و تأليف كند. وى در مصرف وجوهات بسيار احتياط مى‌كرد، و آنها را پيش خود نگه نمى‌داشت.

لباسش تميز و ساده بود، و خطى بسيار زيبا داشت.

آيت اللّه خوانسارى از حافظه غريبى برخوردار بود، به طورى كه تمام درسهايى را كه خوانده بود از حفظ داشت. آيت اللّه سيد رضى شيرازى مى‌گويد:

«حدود ١٠ سال پيش از فوت ايشان، به ديدنشان رفتم. پرسيدم: به چه كارى مشغول هستيد؟

فرمود: العقائد الحقة را مى‌نويسم.

گفتم: شما از چه راه حدوث ماده را ثابت كرده‌ايد؟

مطالبى فرمودند و بحث و گفتگو در اين‌باره به درازا كشيد، ولى به نتيجه‌اى نرسيد. چند سال از اين جريان گذشته بود، ٣ روز قبل از فوت ايشان به عيادتشان رفتم، چند تا فرع فقهى از ايشان پرسيدم. و چون حالشان مساعد نبود، گفتم كه به صورت فتوايى پاسخ دهيد نه استدلالى.

فرعها را پاسخ داد البته به صورت استدلالى.

[١]. به نقل از آيت اللّه اراكى، ص ١٦٠.