مرجع فقيد ساعت خوابش محدود و مشخص بود، و بقيه اوقات را به مطالعه، پاسخ به استفتائات، تدريس و تأليف، عبادات مستحبى و ديد و بازديدها مى‌گذراند، و ساعت هيچ‌كدام را تغيير نمى‌داد. معروف است كه ايشان يك مرتبه تمام نمازهاى عمر خود را اعاده كرد. هماره نماز جماعت ايشان سر ساعت معين برپا مى‌شد. و با اينكه ايشان بعضى وقتها از شميران مى‌آمدند، اما دقيقه‌اى نماز به تأخير نمى‌افتاد. ايشان زياد صحبت نمى‌كرد و از حرفهاى بيهوده پرهيز مى‌نمود.

ج: زهد: مرحوم آيت اللّه خوانسارى به دنيا بسيار بى‌رغبت بود و تا آخر عمر مباركش در خانه استيجارى زندگى كرد. آيت اللّه سيد رضى شيرازى مى‌فرمايد:

«يك هفته پس از فوت ايشان بود كه فرزندشان، عده‌اى از علماى قم و تهران را دعوت كرد و در آن جلسه گفت: ١٨ ميليون تومان سهم امام و ٣٠٠ هزار تومان كفارات باقى مانده است، تكليف اينها چيست؟

همگى نظر دادند كه سهم امام، طبق معمول صرف شهريه طلاب قم بشود.

سپس ايشان گفت: تمام مايملك ايشان ٢ قطعه فرش كهنه است و حدود ٣٠٠ جلد كتاب، كه وصيت كرده‌اند در صورت موافقت ورثه، آنها را بفروشند و براى ايشان استيجار نماز و روزه كنند».[١]

د: تجليل از مراجع معاصر: ايشان از مشهور شدن دورى مى‌جست، و ديگران را در امر تقليد به مراجع معاصرش همچون آيات عظام: حكيم و شاهرودى ارجاع مى‌داد. و با اينكه خود مجتهدى بزرگ بود، اما فتاواى آنان را نقل مى‌نمود. زمانى كه آيت اللّه كاشانى مورد بغض و هتك حرمت دربار و برخى جاهلان و دشمنان قرار گرفته بود، معظم له به ديدار ايشان مى‌رفت، در مجالس عمومى او را بر خود مقدم‌

[١]. مجله حوزه، مصاحبه با« آيت اللّه سيد رضى شيرازى»، شماره ٥١، صص ٦٠- ٦١.