وى در مدت اقامت خويش در قم، اسفار و اشارات را نزد مرحوم ميرزا على اكبر حكيم يزدى آموخت. و در سالهاى ١٣٤٥ و ١٣٤٦ ه. ق از درس فقه آيت اللّه شيخ محمّد رضا مسجدشاهى اصفهانى- كه به دعوت آيت اللّه حائرى به قم مهاجرت كرده بود- بهره برد. وى در كنار اين درسها نيز حساب، هندسه، جبر و مقابله را نزد ميرزا محمّد حسن رياضى فراگرفت. وى به قدرى در علوم رياضى و هندسه متبحر بود كه هرگاه با برخى از بستگان خويش كه ليسانس رياضى بودند به مذاكره مى‌پرداخت، برترى رياضى او آشكار و نمايان بود. وى نه‌تنها در اين علوم سرآمد اقران به شمار مى‌رفت، بلكه در تاريخ نيز تبحر خاصى داشت و خط نستعليق را به زيبايى مى‌نوشت.[٢]

استادان‌

مرحوم آيت اللّه خوانسارى ثمره سه حوزه علميه بزرگ شيعه: اصفهان، نجف و قم، و محصول زحمتهاى استادان ذيل بود:

١. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى (١٢٥٥- ١٣٢٩ ه. ق)، صاحب كفاية الاصول‌

٢. آقا سيد محمّد كاظم يزدى (١٢٥٦- ١٣٣٧ ه. ق)، صاحب عروة الوثقى‌

[١]. انصارى قمى، آيت اللّه گلپايگانى فروغ فقاهت، ص ٢٤.

[٢]. مجله مكتب اسلام، سال ٢٤، شماره ٢٨٦، ص ٤.