در زندگى به مانند ساده‌ترين اشخاص گذران مى‌كردند و آسايش ديگران را بر آسودگى خود ترجيح مى‌دادند. در بى‌اعتنايى او به وابستگيهاى دنيا همين بس كه تا اواخر عمر صاحب خانه نشدند و در منزل اجاره‌اى به سر بردند و با آنكه هر ماه مقدار زيادى وجوهات، هدايا و نذورات در اختيارشان قرار مى‌گرفت، اما از آنها استفاده شخصى نكردند.

آرى، اين است معناى زهد كه انسان در دنيا و مظاهر آن غرق باشد، ولى دامان به آنها نيالايد.

ب: عفو و بخشش‌

آيت اللّه فقيد در ملاقات با افراد گوناگون كمال ادب را رعايت مى‌كردند و با صورتى باز و بشاش با مخالفانشان روبرو مى‌شدند. يكى از خطيبان شيراز در اين مورد به ايشان اعتراض كرد. ايشان در پاسخ او فرمودند:

«من وظيفه‌اى دارم و آنچه كه وظيفه تشخيص دهم، بدان عمل خواهم كرد».

ج: فروتنى‌

مرحوم آيت اللّه محلاتى (ره) در برابر عالمان و دانشمندان براى خود قيمتى را قابل نبود، در بحثهاى علمى ابراز فضل نمى‌كرد و تا از وى نمى‌پرسيدند سخن نمى‌گفت.

در پى نشستن در مكانهاى شريف مجلس نبود و هركجا كه خالى بود، مى‌نشست.

هرگاه فتوايى از ايشان خواسته مى‌شد، ابتدا فتاوى مراجع مشهور را باز مى‌گفتند و