را نزد آيات عظام: سيد محمّد نجف‌آبادى، سيد على نجف‌آبادى و آخوند ملا محمّد حسين فشاركى فراگرفت. سپس در سال ١٣٥٥ ه. ق به حوزه علميه نجف اشرف مهاجرت كرد و در آن مهد علم و دانش از اساطين حوزه استفاده نمود كه به قرار ذيل عبارتند از:

١. آقا سيد ابو الحسن موسوى اصفهانى (١٢٨٤- ١٣٦٥ ه. ق)، صاحب وسيلة النجاة؛ شهيد در درس ايشان به مدت ١٠ سال حاضر مى‌شد.

٢. آقا ضياء الدين عراقى (١٢٧٨- ١٣٦١ ه. ق) صاحب مقالات الاصول و شرح تبصرة المتعلمين؛ شهيد بزرگوار ٦ سال در درس اصول او حاضر شد و براى جمعى نيز تقرير درس مى‌كرد.

٣. آقا سيد عبد الهادى شيرازى (١٣٠٥- ١٣٨٢ ه. ق)، صاحب دار السلام فى فروع الاسلام‌

٤. آقا شيخ محمّد كاظم شيرازى (١٢٩٠- ١٣٦٧ ه. ق)، صاحب حاشيه بر مكاسب و حاشيه بر فصول‌

٥. آقا سيد جمال الدين گلپايگانى (١٢٩٦- ١٣٧٧ ه. ق)، صاحب كتاب الطهارة و كتاب الصلاة

٦. حاج ميرزا ابو الحسن مشكينى (١٣٠٥- ١٣٥٨ ه. ق)، صاحب حاشيه بر كفايه و كتاب الصلاة

وى با جديت و تلاش فراوان تا سال ١٣٦٦ ه. ق به مدت ١١ سال مبانى فقه و اصول خويش را استوار ساخت، و در آن سال با كسب اجازات متعدد روايتى و اجتهادى از استادانش، به اصفهان بازگشت و به تدريس خارج فقه و اصول، تأليف، تربيت شاگردان، وعظ و ارشاد، اقامه جماعت در مسجد سرتيب چهارسوق و مسجد شيخ بهائى، هدايت و راهنمايى مؤمنان و دستگيرى درماندگان و بنياد مساجد، درمانگاهها، مدارس و مؤسسات خيريه و رياست حوزه علميه اصفهان پرداخت. وى، وكيل مطلق مرحوم آيت اللّه بروجردى بود و پس از