آيت اللّه شهيد شمس‌آبادى به سال ١٣١٩ ه. ق/ ١٢٨١ ه. ش‌[١] در بيت علم و تقوا و فضيلت در اصفهان ديده به جهان گشود. خاندان وى‌[٢] تا چندين نسل همگى از علماى خدمتگزار دين و مروج آيين بوده‌اند، كه اينك به ترجمه كوتاه برخى از آنان اشاره مى‌كنيم.

پدر

والد بزرگوار ايشان مرحوم آيت اللّه آقا سيد محمّد ابراهيم، فرزند آقا سيد عبد اللّه فرزند آقا ميرزا محمّد على فرزند آقا سيد محمّد، در سال ١٢٩٤ ه. ق به دنيا آمد، و در اصفهان و نجف در محضر بزرگانى همچون آقا نجفى اصفهانى، ملا محمّد باقر فشاركى، ميرزا جهانگيرخان قشقايى، آخوند كاشى و ميرزا محمّد هاشم چهارسوقى به تحصيل علوم اسلامى پرداخت. وى در نجف از درس آيت اللّه سيد محمّد كاظم يزدى بهره‌ها برد و در فقه، اصول، كلام، فلسفه، حديث و تفسير صاحب‌نظر گرديد و پس از اخذ اجازه اجتهاد و روايت از مرحوم آيت اللّه يزدى به اصفهان بازگشت و به تدريس، ارشاد، هدايت، امامت جماعت و خدمت به دين پرداخت. معظم له فقيهى غيرتمند و متصلب در اجراى دستورات دين و آمر به معروف و ناهى از منكر بود، و در سال ١٣٥٧ ه. ق بدرود حيات گفت و در ٢٥ محرم الحرام ١٣٦٣ ه. ق/ ١٣٢٣ ه. ش در وادى السلام نجف در جوار پدر و جد خويش مدفون شد.[٣]

[١]. مهدوى، تحفة الابرار، ج ٢، ص ٥٢١( زندگينامه شهيد اصفهانى).

[٢]. زندگى آنان در رساله‌اى كه مرحوم سيد مصلح الدين مهدوى نگاشته و در پايان جلد دوم تحفة الابرار به چاپ رسيده، آمده است.

[٣]. مهدوى، تاريخ علمى و اجتماعى اصفهان در دو قرن اخير، ج ٣، صص ١٩٤- ١٩٥.