يادآورى جديد مى‌ديدم در حاشيه تقريرات دور اول نوشته‌ام. خلاصه آنكه تأليف و تصنيف ما منحصر بود به نوشتن دروس ميرزا و خيلى از نوشته‌هاى بنده را هم خود ايشان مى‌ديدند.[١]

همو مى‌نويسد:

درس خارج محقق بزرگوار و علامه بى‌نظير مجهول القدر مرحوم آيت اللّه العظمى آقا ميرزا محمّد باقر زنجانى- اعلى اللّه مقامه- را به حال خودم انفع ديدم، زيرا خود او مردى بسيار باحال، متقى، فقيهى محقق، اصوليى سترگ، مدرّسى بزرگ، بحّاثه‌اى عالى‌قدر و از اكابر تلاميذ مرحوم ميرزاى نائينى و اعاظم اصحاب وى بود. و درسش هم شلوغى درس آيات عظام ديگر را نداشت كه شاگرد مجال بحث و كنكاش با استاد را نداشته باشد، بلكه گهگاه لطفى فرموده و تقريرات شاگردان را هم ملاحظه مى‌فرمودند. بدون اغراق در اغلب مسائل اصوليه صاحب نظرات دقيقه و تأسيسيه بودند. به طور مستمر، غير از آن هنگام كه در نجف نبودم، هفده سال به درس خارج فقه و اصول ايشان حاضر شدم و دو دوره و نيم درس خارج اصول ايشان را ديدم و آن را هم نوشتم. ايشان خيلى مايل بودند كه آنها به چاپ برسد ولى چون سليقه بنده آن است كه اگر بخواهم مطلبى را به چاپ برسانم، تمام اطراف مسئله را علما و تحقيقا ملاحظه نمايم و هنوز اين مجال را پيدا نكرده‌ام، لذا از چاپ آنها خوددارى نمودم».[٢]

سيره و سيماى استاد

آيت اللّه نجومى مى‌نويسد

«ميرزا، قامتى ميانه‌بالا، استوار و قيافه‌اى موزون و نورانى و ملكوتى‌

[١]. همان، ١٥٢.

[٢]. همان، ٨٠.