پس از بازگشت از سفر زيارتى عتبات عاليات (كه در سال ١٣١٣ ه. ق به همراه برادرش انجام داد) و مشاهده حوزه عظيم نجف و اجتماع گسترده فرزانگان و دانشمندان عالم اسلام در جوار مرقد پاك امير مؤمنان على عليه السّلام شوق تحصيل و استفاده از اساتيد نام‌آور نجف در جانش شررى برانگيخت كه ديگر تاب ماندن نياورد و در سال ١٣١٥ ه. ق رخت سفر پوشيد و به كربلا سفر كرد. پس از انجام زيارت مخصوصه امام حسين عليه السّلام در نيمه شعبان در كربلا، روز ١٧ شعبان در سن ٢٢ سالگى وارد نجف شد و در محضر بسيارى از نام‌آوران تشيع زانو زد و مراتب علم و اخلاق را گذراند كه عبارتند از:

استادان‌

١. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى (د. ١٣٢٩ ه. ق)، صاحب كفاية الاصول‌

٢. سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى (د. ١٣٣٧ ه. ق)، صاحب العروة الوثقى‌

٣. شيخ محمّد طه نجف (د. ١٣٢٣ ه. ق)، صاحب اتقان المقال‌

٤. حاج ميرزا حسين نورى (د. ١٣٢٠ ه. ق)، صاحب مستدرك الوسائل‌