٣. تقريرات درس اصول آيت اللّه العظمى ميرزاى نائينى؛ اين تقريرات در دو جلد مى‌باشد. جلد نخست آن، مباحث الفاظ و اشتغال (٣٢ صفحه)، و جلد دوم آن مباحث استصحاب و تعارض (٣٦٠ صفحه) است.

٤. تقريرات درس اصول آيت اللّه آقا ضياء الدين عراقى (١٤٦ صفحه).

٥. نبذة من المسائل الاصولية على ترتيب الكفاية (١٠٠ صفحه)؛ پس از آن، تقريرات درس اصول آيت اللّه سيد ابو الحسن اصفهانى در تعادل و تراجيح (٩٠ صفحه) مى‌باشد، كه در سال ١٣٤٤ ه. ق نگاشته شد و هنوز به چاپ نرسيده است.

٦. كتابى در اصول (٤٧٠ صفحه)؛ معلوم نيست كه آيا اين كتاب از تأليفات خود ايشان است يا از تقريرات درس استادانش؟

٧. كتابى ناتمام در مباحث فقه و اصول (٣٦٦ صفحه).

مجموع نوشته‌هاى آن مرحوم بر حسب محاسبه فرزند دانشمندش آقاى حاج سيد مصطفى سيادتى ٢٨٠٨ صفحه- در حدود ٦١٧٧٦ سطر- است كه مجموع آنها را با قلم نى و مركب نگاشته است. آن مرحوم در اواخر عمرش با برخى از شاگردان خصوصى خود، بعضى از مجلّدات دست‌نوشته‌اش را مباحثه مى‌كرد و بسيار مى‌فرمود:

«افسوس كه من قسمت عمده عمرم را صرف تدريس كردم. كه حرف است و ظاهرا معدوم مى‌شود و از تأليف غافل ماندم. خيال مى‌كردم كه نوشته‌هايم قابل نيست، حالا مى‌بينم كه مسودّه‌هايم مبيضه است».[١]

ويژگى‌هاى شخصى‌

آن مرحوم با اندامى ميانه، لاغر، سپيد پوست، متبسّم و گشاده‌روى بود.

صدايى نافذ، زبانى فصيح، طبعى بلند و سخى و دستى بخشنده داشت. فروتن،

[١]. سيادتى، مقدمه وسيلة الوصول، ص ٩.